Tuesday, June 26, 2012

iMovies - 3

Prequel: http://riddikilus.blogspot.com/2012/03/imovies-2.html

Forrest Gump - Happily sad...

“A good heart is better than all the heads in the world.”

-Edward Bulwer-Lytton

..is what Forrest Gump is all about.

Most of us think this movie as a collection of events centering Forrest Gump (portrayed beyond excellence by Tom Hanks), but if we notice keenly, it is not! It is about journey between  Jenny Curran (Robin Wright) and her childhood friend Forrest. When did they meet? What happened between them? How did they separate? How they met again? And about what kept them together for all those years - Love!

The narrative style of the movie is set in its opening scene. During the opening scene, Forrest strikes up a conversation with a woman sitting beside him in the bus stop. She is 'us'. It feels as if Forrest is telling his own story to us in a third person's point of view. Not many of us reckon it but every body falls for this narrative  unwittingly . That's the beauty.

Forrest gump - this movie has a lot to do with me. Nikhil - my friend suggested me this movie. He was then, studying in Suratkal and I was rotting in Madurai with daily routines and day-scholar life. One gloomy day, we had a conversation and having known Nikhil for quite sometime, I know he is not for tearjerker movies! But still he suggested this to me with a promise that I will feel light after watching this. And yes - I did.

Just then, when had thought life is cruel and complex, this made me believe again in life's simplicity! The movie relates to one, in many different levels. A LOT I should say. It kindles the innocence, empathy, gratitude, fulfillment, love - all in around 140 minutes!

Tom Hanks - is the only person who could have played this role. I can't think of anyone else as Gump, after seeing how Hanks makes him into a person so dignified, so straight-ahead. The performance is a breathtaking balancing act between comedy and sadness, in a story rich in big laughs and quiet truths.

Any attempt to describe him/this will risk making the movie seem more conventional than it is, but let me try. It's a comedy, I guess. Or maybe a drama. Or a dream.

Do experience it.

12 Angry Men -No bombs, no car chases but edge of the seat stuff none the less

Where can I start with 12 Angry Men? Its a story about a person believing that the soon-to-be-convict is innocent. The movie is not about the story though. Its about how it unravels itself. Any vivid movie lover knows there has to be 2 plot points in a three part screenplay. But this movie has more than 4 :) with out the conventional "set-up" portion.

The twelve angry men are the twelve jurors of a murder case and no one has a'priori introduction to any one under the roof. An eighteen-year-old boy from a slum background is accused of stabbing his father to death and faces the electric chair if convicted. Eleven of the men believe the boy to be guilty; only one (Henry Fonda) has doubts. Can he manage to convince the others?

Although the plot of the film is excellent and it is fascinating to see what little things can influence which way a verdict goes. Where this film really succeeds is in presenting the characters of the 12 jurors. The character of each of the jurors emerges through a wonderful mix of perfect casting, excellent dialogue and near-flawless acting.

Juror #1 - a simple man who clearly does not understand the full complexity of the task that lies before him but is trying to do everything not to let anyone else find this out.

Juror #2 - a small, quite man, clearly unaccustomed to giving his own opinion much less to expecting his views to be of any importance. Apparently he finds solace in his job - he is an accountant.

Juror #3 - probably the most complex personality in the film. Starts off like a pleasant self-made successful businessman, he analyses the case impartially, explains his arguments well and is reasonably self assured. As time goes on he becomes more and more passionate and seems to be somehow personally involved with the case. He also starts to show some signs of slight mental instability. Wonderfully played by Lee J. Cobb - this is the character you remember after the film is over.

Juror #4 - self assured, slightly arrogant stockbroker.

Juror #5 -  a man under great emotional stress. 

Juror #6 - He really wants to see justice done and it worries him that he might make a mistake.

Juror #7 - One that really has no opinion on this case. 

Juror #8- A caring man, has put more thought into the case than any of the other jurors. 

Juror #9 - a wise old man with his great life experience has quite a unique way of looking at the case.

Juror #10 - the most horrifying character in the film. Votes guilty and does not even try to hide the fact that he does so only because of the boy's social background.

Juror #11 - An immigrant watchmaker, careful methodical man, well mannered and soft spoken. 

Juror #12 - a young business type - perhaps he has his own opinions - but is careful to hide them. 

All these characters and its complexities are put to us slowly along with the story. .......Films rarely get this uplifting and brilliant. I cannot think of the last time I was so intrigued by the flawless plot, dialogue and acting since 12 Angry Men. For such a simplistic story set in one jury room, it is surprising that Sidney Lumet can drain you of all your emotions and leave you on the edge of your seat with suspense, mystery, and some of the best acting you are bound to ever see grace the silver screen!

Midnight in Paris - Stunning Allen!

All men fear death. It's a natural fear that consumes us all," says a character in "Midnight in Paris"… "However, when you make love with a truly great woman, one that deserves the utmost respect in this world and one that makes you feel truly powerful, that fear of death completely disappears." Paris is her name. She has seduced writers for centuries, and in "Midnight in Paris" writer/director Woody Allen makes love to her with his camera, in the most poetic of ways.  Or perhaps he's referring to art, to achieving such intimacy with your craft and such artistic climax that you become immortal, like Hemingway, Matisse, Fitzgerald, Picasso, Dali or Allen himself.

Gil Pender, the protagonist in Allen's 2011 oscar winning film, has never experienced that kind of artistic height. Played quite convincingly by Owen Wilson (in a surprising and refreshing role that Allen had to re-write for him), Gil is an aspiring novelist who is visiting Paris with his girlfriend (Rachel McAdams) and her parents. But while they prefer to shop and visit museums, Gil chooses to wonder about. "No work of art can compare to a city," he says.

Pender is actually mesmerized by the City of Lights and fantasizes about what he believes was Paris' Golden Age, the 1920s with the Lost Generation of American writers walking its streets, writing in sidewalk cafés, and frequenting smoky bars and flamboyant parties. One evening at midnight, trying to find his way back to the hotel, something magical happens to Gil. Really! But no reviewer should give that magic away.

Getting lost in the city seems to be a symbol for how lost he really is, as a person and as a writer, and although he's somewhat insecure and anxious (he even carries a bottle of Valium with him), he's actually a likable guy and soon meets a few bohemian friends (played by Marion Cotillard, Kathy Bates, Adrien Brody, among others) who give him much-needed advice about life and the creative process.   From the beginning, "Midnight in Paris" grabs you with its witty and sophisticated dialogue about art, culture and literature, and in the second half the dialogue gets even better. For instance, my favorite line comes from one of the bohemian characters, who believes that: "the job of the artist is not to succumb to despair but to find an antidote for the emptiness of existence." Another piece of wisdom comes from one of the antagonists who criticizes Gil for being infatuated with the past: "Nostalgia is denial … a flaw in the romantic imagination of people who find it difficult to cope with the present." Think about that one while watching the film, for I believe, there lies the moral of this fabulous fable about the past and the present.

At age 75—with more than 40 films under his belt—Allen has created a film that literally glows. Its dazzling cinematography, inventive plot, and Parisian score, combined with the top-notch acting and set-design, makes for an almost-perfect film, one that's not only clever and thought-provoking, but also entertaining and accessible—even to mainstream audiences

Finding Neverland -  Gives you a huge smile, takes away all your tears...!

I always feel that one can't claim a movie he/she just saw as their favorite movie ever because it has yet to stand the test of time. But..every now and then a movie comes along that defies that rule for me -- a movie that as soon as I finish seeing it I know that it is an instant classic, if not "my favorite movie ever." American Beauty was such a movie...Finding Neverland is more of such sorts!


In this drama, we are told the story of how J.M.Barrie came up with the play Peter Pan. After some failed attempts at creating a well written play, Barrie finds himself in a park playing with his dog. Several moments later he meets the inspiration for his next play, four small boys and a widowed mother... and how was he inspired..whom did he inspire? forms the rest of the story..

Johnny Depp takes us by the hand and in the gentlest most reassuring way leads into the heart, soul and mind of an artist. How easy is for the world to judge a person? How frightened we still are of all that we don't understand? How easy it is to be curious always? How simple is it to be innocent? The very nature of innocence is suspect because innocence belongs exclusively to the innocent. Every time the world claims to protect it, tends to destroy it. - There are moments, reactions, sequences, scenes, music -at times everything put together - to answer all these delicate questions about life and mind, in this movie. 

"Finding Nerverland" is filled with moments of enlightenment. Moving and powerful moments but none more so than Julie Christie's face as she applauds, converted to the fantasy transported into her daughter's house. The moment and the enlightenment are short lived, but, somehow, remains in my mind as a glimmer of hope. If for a moment she accepts the mystery of it all, maybe we all could. 

Johnny Depp is the best American actor of his generation, period. Kate Winslet is a stunning rarity among her contemporaries. She doesn't look like anybody else and the camera catches every tiny little thought that crosses her marvelous face

For as quiet a film as "Finding Neverland" is, you never get the feeling that it's all a lot of monologuing. That's one of its chief strengths. There are other things to admire as well. Director Marc Forster avoids the easy trap of sentimentality somehow, and we're never quite sure how he managed that while also investing the film with real emotional content. Forster also does a good job of integrating point-of-view shots so that we can see the world the way that Barrie sees it. Shots like these can be tricky because they can seem so gimmicky if not done well. 

Understatement is the operative word with this film, and so even in a scene where Barrie envisions a hook on the end of one of he character's arms, it doesn't seem overly intrusive. Throw in location filming in London and Surrey and you have a movie that's really a delight to watch. I'm not sure how much we ultimately learn about the man behind the Pan, but it's a pleasure spending time with him. 

PS: I know that I am writing about the movies that you all might know.. but can we omit them just because of that? :)

Friday, June 8, 2012

உலகம் ஒற்றை ரசிகர்களால் நிரம்பியது!

Of the very few yesteryear directors who could still make sensible movies, Vasanth is one. I have always remembered him the same way he looks today. I wont say all his movies are top notch. But only a visionary with abundant maturity can handle movies like "Keladi Kanmani", "Rhythm"  and Raghuvaran portions from "Nerukku Ner"... Everybody forgets Raghuvaran's character in Nerukku Ner.

Yet another sensible interview of Director Vasanth in Vikatan.

மியூஸிக்கல் க்ரீட்டிங் கார்டுபோல படம் பண்ணுவது இயக்குநர் வஸந்த் ஸ்பெஷல். அவருடைய அடுத்த வாழ்த்து அட்டை...  'மூன்று பேர்... மூன்று காதல்’. சேரன், அர்ஜுன், விமல் என்று மூன்று பேர்... அவர்களின் மூன்று காதல்கள்.  
 ''நிச்சயம் இந்தத் தலைப்பு சொல்ற விஷயம், படம் பார்க்கும்போது நீங்க எதிர்பார்க்காத தொனியில் இருக்கும். ஆனா, அது பெரிய அதிர்ச்சியோ, மனசைப் பிசையுற சோகமோ இல்லை. இது காதல் கதையும் இல்லை. காதலைப் பற்றிய கதை. மூணு காதலுக்கும் என்ன சம்பந்தம், மூணு கேரக்டர்களுக்கும் என்ன லிங்க்னு அழகா ஸ்க்ரீன்ல பார்க்கிறப்போ, ஆச்சர்யமா இருக்கும்!''

''மூணு ஹீரோக்களை இயக்கிய அனுபவம்?''

''சேரன் என் சிறந்த நண்பர். அவரோட 'ஆட்டோகிராஃப்’ என் ஆல்டைம் ஃபேவரைட். என்னோட 'ரிதம்’, 'சத்தம் போடாதே’ அவருக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். 2005-ல தேசிய விருது தேர்ந்தெடுக்கும் கமிட்டியில் நானும் இருந்தேன். 'ஆட்டோகிராஃப்’ படத்தை ஏனோ வடக்கத் திய நடுவர்கள் கண்டுக்கவே இல்லை. முதல் ரவுண்டில் இடம்பெறக்கூட முடியாமத் தத்தளிச்ச படத்தை விருதுப் பட்டியலில் இடம்பெறவெச்சதில் என்னோட பங்களிப்பும் உண்டு. இந்தப் படத்தில் குணசேகர் என்கிற கேரக்டர்ல வர்றார். கடலுக்குப் பக்கத்துல சின்ன ஊர்ல நடக்குற அவரோட போர்ஷன் ஒரு க்யூட் கவிதை மாதிரி இருக்கும். அர்ஜுன் செம ஸ்மார்ட் ஆக்டர். 12 வருஷத்துக்கு முன்னாடி 'ரிதம்’ படத்துல பார்த்த அதே துறுதுறு அர்ஜுனை இப்பவும் நீங்க பார்க்கலாம். நாகேஷ் எப்படி... தான் சிரிக்காம மத்தவங்களைச் சிரிக்கவெச்சாரோ, அதே மாதிரி பண்றார் விமல். அவரோட போர்ஷன் மட்டும் கொஞ்சம் பாக்கி. அது முடிஞ்சா, படம் ரெடி.

அப்புறம் ஹீரோயின்ஸ்... 'தாமிரபரணி’ பானு மறுபடியும் வர்றாங்க.  சுர்வீன்னு ஒரு பஞ்சாபிப் பொண்ணு, ஸ்ருதி மோகன்னு ஒரு மும்பைப் பொண்ணுனு ரெண்டு பேரை அறிமுகப்படுத்துறேன். எனக்கு ஒரு ராசி இருக்கு. அவங்க இன்னொரு சிம்ரன், ஜோதிகாவா உருவாகலாம்னு அந்த ராசி இப்பவே சொல்ற மாதிரி இருக்கு.''    

''யுவன்ஷங்கர் மீது அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் காதல்?''

'' 'பூவெல்லாம் கேட்டுப் பார்’ பண்ணும் போது, டென்த் படிச்சிட்டு இருந்தார் யுவன். மொபைல் போன்ல வீடியோ கேம் விளையாடிட்டு இருந்தவரை, 'ஏ கண்ணா... ப்ளீஸ்ப்பா... அப்புறம் விளையாடுப்பா’னு தாஜா பண்ணி கம்போஸிங் குக்கு இழுத்துட்டு வருவேன். ஆனா, அப்ப போட்டுக் கொடுத்த 'இரவா பகலா...’ பாட்டு இப்பவும் மனசுக்குள் குளிரடிக்கவைக்குதுல்ல... அதான் யுவன். இந்தப் படத்துக்கு அஞ்சு பாட்டும் சான்ஸே இல்லை... இந்தப் படத்தின் யுவன் - நா.முத்துக்குமார் கூட்டணிதான் இந்த வருஷ மெஹா ஹிட். பாலிவுட்டின் நம்பர் ஒன் பாடகர் சோனு நிகாம் 'ழ’வை அவ்வளவு அழகா உச்சரிச்சு, 'மழை மழை மழையோ மழை உன்னை நினைத்தாலே மழை’னு பாடி இருக்கார். 'ரா 1’ படத்தின் சம்மக் சலோ பாட்டு பாடின நந்தினியை, 'ஆஹா! காதல் கொஞ்சிக் கொஞ்சிப் பேசுதே...’னு தமிழைக் கொஞ்ச வெச்சிருக்கோம்!''

''நீங்க அறிமுகப்படுத்திய அல்லது உங்களால் பிரேக் கிடைச்சவங்க இப்போ மெகா ஸ்டார்களா இருக்காங்க. அவங்களோட படம் பண்ணலாமே?''

''சூர்யா என்னோட பெருமைனு சொல்வேன். 'ஆசை’க்கு நடிக்கக் கேட்டு, 'எனக்கு நடிப்பு வராது’னு சொன்னவரை, காத்திருந்து 'நேருக்கு நேர்’ல நடிக்கவெச்சேன். எல்லாருக்கும் இப்போ பிரேக் கொடுக்கும் அஜீத்துக்கே, அப்போ 'ஆசை’ மூலமா பிரேக் கொடுத்தேன். பிரகாஷ்ராஜை இன்னொரு கட்டத் துக்கு எடுத்துட்டுப் போனேன். இவங்க எல்லாரும் என் பசங்க மாதிரி. எனக்கு அந்த அளவுக்கு வயசு ஆகலைன்னாலும், அவங்க இவ்வளவு உச்சம் தொட்டது, எனக்குள் ஒரு தகப்பன் ஸ்தானத்துக்கான பூரிப்பைக் கொடுக்குது. அவங்களுக்குத் தகுந்த கதை அமைஞ்சு, அவங்கதான் நடிக்கணும்னு இருந்தா, நிச்சயம் அது நடக்கும். ஆனா, அதற்கான தேவையை அந்தச் சூழல்தான் தீர்மானிக்கணும்.''

''ரொம்ப மெனக்கெட்டு செதுக்கிச் செதுக்கி நீங்கள் இயக்கிய படங்கள் தோல்வி அடையும்போது எப்படி எடுத்துக்குவீங்க?''

''நல்ல கேள்வி. ஆனா, என் பத்து படங்களிலும் நான் ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் புதுசா முயற்சி பண்ணி இருக்கேன். கமர்ஷியல் வெற்றி கிடைக்காத 'ஏய் நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே’ படத்துல நாலு இசைஅமைப்பாளர்களை அறிமுகப்படுத்தினேன். 'ரிதம்’ படத்துக்கான அங்கீகாரம் அப்போ கிடைக்கலைன்னாலும், இப்பவும் எங்கேயோ யாரோ நெகிழ்ச்சியில் என் கையைப் பிடிச்சுப் பாராட்டுறாங்க. ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் அவரோட பெஸ்ட் கம்போசிஷன்ல 'ரிதம்’க்கு இடம் இருக்குனு சொல்றார். 'கேளடி கண்மணி’ பார்த்துட்டு 'எப்படி இவ்ளோ சின்ன வயசுல இப்படி ஒரு படம் எடுத்தே’னு எல்லோரும் கேட்டாங்க. சுஜாதா சார் 'ஒற்றை ரசிகன்’னு அழகா ஒரு விஷயம் சொல்வார். அதாவது, ஒரே ஒரு ரசிகன் எங்கேயோ ஒரு இடத்துல ஒரே ஒரு முறை பாராட்டினாக்கூட கிடைக்கிற சந்தோஷத்துக்கு நிகரா வேற எதுவும் இருக்காது. போன வாரம் கே.எஸ்.ரவிகுமார் பொண்ணு கல்யாணத்துலகூட ஒரு பொண்ணு எங்கிட்ட வந்து, 'உங்க படங்களைப் பார்த்துப் பல முறை அழுதிருக்கேன் சார்’னு சொன்னாங்க. அப்படியான அந்த ஒரு ரசிகரை நான் திருப்திப்படுத்தினாக்கூடப் போதும்!''