Friday, February 24, 2012

Funtoon - 1

Wednesday, February 22, 2012

When only the best matters!

"Kapil Dev did not cross fifty in his last 105 ODIs spanning over six and a half years. He did not take four wickets in an innings in the last 50 matches. And in the last 25 matches of his 225-match career, he scored at 11.50 and averaged 43.31 with the ball! And now Kapil is asking Sachin Tendulkar to quit! 

Are five ODIs since the World Cup sufficient to write off a genius with 18000 runs and 48 centuries? And does Kapil Dev remember the last few days – nay, years – of his own career?"

- Writes Arunabha Sengupta in

Personally I think I have already stopped caring about Cricket. And I think even the slightest interest that I have for Indian cricket is just because Sachin is still there. I can assuredly say me along with millions of fans across the globe will stop watching cricket once Sachin announces his retirement. And in recent days, I keep hearing people say Sachin should stop playing cricket, including some of his peers and seniors. Added to the already existing pressure, this, arrogant prick announced his retirement couple of days back.

I understand that Sachin is not near the beginning of his end. But that doesn't mean he is near the end either. And for Sachin's sake, why cant we let him finish his 100th ton at his own pace? Even if he decides to let it go and finish it like a fragile unfinished poem, with 99 tons, let it be. But I feel it should be his own decision, not other retards. I read somewhere that he has passed 29 international innings without a century. What happened to the 50's, 60's and 90's during that time?

I feel bad when Dhoni is not backing Sachin up. When I think about it, he is the Captain who gave the World Cup to Sachin immediately after receiving it from the presenters. Can't he handle the fan pressure (and we are ruthless in expectations too!) when the team is not performing well.. ok.. for a significant amount of time? I know its easy to say and write than to be, but, its Sachin we are talking about!... Let him be! 

For all the matches he has won for India, India can lose few matches to make her son reach the milestone.

====== I was in rage today morning when  I read Ganguly [ I personally dont like him much..Sorry all Dada fans] commented that Sachin should retire.. with that feeling sustained in me, I entered the shower.. =====

Its amazing what a hot shower can do you... Its as if you drain all the hatred and rage along with the lather... I could see everything with a smile which made me come out with the following poda-mokha-naaye-ish fun-toons.

For those who dont know Tamil or Tamil songs:

Ponting: Hey dude! Come lets play Volley ball in banana garden. (they are not allowing us to play cricket - understood)
Sachin:  Wait da.. will hit a century in cycle gap and come!

Dhoni (voice over) : Don't angry me!

Next one, I wanted to try Sachin's caricature..but when I tried, it came out like Suruli Rajan. So had to mix and match the best available resources :)

For those who find it difficult to read: Above the stumps: Statistics. Balls coming towards him are - Ganguly, Kapil Dev, Media, Fans, Team mates / Selectors.

This one, wanted to try a 'troll' toon strip ending with a slap face. But thought Chiti-Rajini would be a better option..

Rough translation:

Mr.Maambazha-vai-maama: Does God exist?

Chitti [memory 1 terabyte. Speed 1 zeta hertz]: Yes.

Mr.Maambazha-vai-maama:When will he hit hundredth hundred. 

Chitti: Hypothetical 'Koshtin'!

Fervent Rajini fan will know why thats 'Koshtin', and not Question. :)

Long Live SACHIN!

PS: all the pictures are copyrighted and owned by Shanmuga Bharathi Nageswaran.

Tuesday, February 21, 2012

கவிதை அல்ல.. ஆக்கிக்கொள்ளலாம்... 6

அதிகமாக வாய்பேசுபவர்களை 
வாயாடி எனலாம்!

அதிகமாக கண்-பேசும் 
உன்னை கண்ணாடி
என்றா கூறுவது?!

-- பாரதி --

Monday, February 20, 2012

iMovies - 1

I know you have listologies, IMDBs to recommend you with movies. This is my own list of movies that I like and what I liked in them. I might add in few movies which I totally detest too.. And the list is of no particular order. It's just as random as my thoughts right now.. and why do I want to create this? - I have no idea!

1. Its a Wonderful Life  - Who are you really?

Honestly, I don't think I've ever seen anything quite like It's A Wonderful Life. 

Does it take me back to that place in my heart, that makes me long for everything that once was great and it could be again? Does it remind me of my childhood, my home? No. Maybe it's just simply what I always wanted from life and every man I want to be. 

Everything about this film is well, for lack of better words, perfect. No question to it any longer, the best performance by an actor I have ever seen. It's more than just beautiful, timeless or fair. All of Stewart is revealed. Everything coming together for Capra. 

Sometimes I think there is a reason why somethings happen. And I'm pretty sure there is some magical reason why this film was made. I was 21 years old and saw it for the first time, when I was going through the roughest patch in my life, during Christmas time of the year 2007, when I searched for the best feel good christmas movie. Every website which google could crawl pointed at this one. I've watched it 3 times since. The only movie to ever make me feel my presence. I probably wouldn't have all the answers for you, if you asked me why. I'm still trying to figure Stewart out and just how beautiful was Reed.

What can I say? This movie is a life changing experience. I have recommended this movie to all my friends and this made one of my best friend cry, after a really, really, long time. :)

Makes me feel good to be alive. What a wonderful little world it is. And if I waited my entire life, it would not be a waste of time.

Don't miss this movie. Just don't.

2. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (or just Amelie) - How on earth could she smile like she did?

Through out the years of cinematic history there are pivotal stories of romance that will stand the test of time. There is Gone With the Wind, Casablanca, From Here to Eternity, Breakfast at Tiffany's, Annie Hall…and then there is Amelie. 

The film follows the story of Amelie, a Parisian waitress who journeys through life on a whimsical cloud of dreams in love and passion while improving the lives of others around her. Amelie is quirky, eccentric, uplifting, and will reduce you to tears through the beauty of finding love in the most unique way.

It has some of the most gorgeous cinematography and sound track I've ever seen/heard in a movie. The editing, camera angles and shots are outstanding in this drama. Amelie often has flashbacks or visions and the direction is breathtaking. Sometimes the film is sped up extraordinarily fast to capture a fast shocking scene where as some scenes are slowed right down to capture the different moods of the characters. There is one particular shot I found outstanding which was when Amelie was standing alone at a train station. The camera is in a bird's eye view position and is looking at length towards the central protagonist which gives such a deep meaningful sense of loneliness, a fantastic moment in the film.

Audrey Tatou is perfection as the title character. Pleasing, enchanting and sweet!

A human comedy, about love, of course. A slice of heaven right here on earth, "Amelie" is a joy to behold.

3. Memento - Nolan's Magic!

Christopher Nolan is one of the best director/screenwriter in contemporary cinema. No doubt. I loved Prestige, Dark Knight and Inception. Still I consider Memento to be his best film. Sure Inception had my brain buzzing, Dark Knight gave us Joker, and Prestige was a delightfully dark, still I think Memento is his best film. Its darker than Prestige. Mightier than Inception. The greatest mind screw ever!

Memento has two time-lines, one in black and white and one in color, and they are alternated throughout the film. In no other movie has use of time-lines or alternating visual themes have been more justified. Even when I saw the movie for the first time, mu brain was working overtime, but after watching the movie I was aware that I had watched a really amazing film. But it was the second time around that I was able to connect all the dots and grasp the genius behind the movie.

Many critics criticize Nolan's movies saying that his movies don't have an emotional core. I think that is totally wrong. Maybe they are criticizing just because it is their job to find faults. Nolan is one the finest directors and he chooses the finest actors. Actors like DiCaprio, Cotillard, Heath Ledger, Christian Bale, Edward Norton etc are the finest actors around and they wouldn't have starred in his movies if they though they would not be allowed to show their skills to full extent. Besides the twisting plots Nolan's movies have strong emotional core, whether it is a bewildered Leonard Shelby of Memento or Cobb of Inception we can see them fighting the world and fighting themselves at the same time. They are distant but we can stil connect with them. As a matter of fact, I find the crux of Nolan's movies emotional and philosophical.

What I loved the most about the movie was that everything was not cut and clear, even after you have seen it twice a certain uncertainty remains which is deliberate on part of Nolan as we are sharing that uncertainty with the movie's protagonist Leonard Shelby.

One of my top movies any day!  A dark journey through a lost nightmare.

[I dont know why I cant talk about any Nolan movie, without talking about other movies of his. Are they someway related which only Cobb or Leonard would know? Have you ever felt it that way?]

4. Hey Ram! - Wait.. Is Saketh Ram real?!

There are really very few movies that make us proud. And if Hey Ram is not one among those few, I judge you. I really do! I think less of you :) May be I am arrogant - and I have every right to be! 

I have seen this movie at least fifteen times. Not once, I could find any flaw in the movie. Be it direction, screenplay, acting, music, sets, cinematography, costume design or dialogues!

"என் தாத்தாவுக்கு எல்லாமே first person singular தான் தெரியுமோ? ஒரு ஊர்ல ஒரு  ராஜா   இருந்தார்னு சொல்ல மாட்டார். நான் இருந்த ஊர்ல ஒரு  ராஜா   இருந்தார்னு சொல்லுவார்"  ஒரு சோறு.

Can a movie be so simple and complex at the same time? Well, Hey Ram is! The plot is very simple. What if a common man turns assassin to kill Gandhi? Yet the journey it takes you through is mind blowing. It can bring a quirky smile to your face, it can astonish you, make you feel insecure, terrified, arrogant, angry, humane, violent, inspired, warm, responsible, patriotic, empathetic, lonely, enlightened, confused, guilty, friendly, dark, compassionate and every emotion humanly possible - all in just 3 hours! 

If you haven't seen the movie, there is no way you are going to believe what I just said. I can see Krishna and Nikhil (if he is reading this) beam with smile right now! This is supposed to be Kamal's directorial venture. Considering that, just as a fact, he is probably the best debut director in the entire movie fraternity around the globe, across time! :) Well, that's how well the film is made

People who really know and understands the true Hindu philosophy, consider this as celluloid baghavat gita. For those who just know the lines from  "Geetha Charam" hung to your wardrobe doors or fridge or framed as a portrait where the charioteer Krishna preaches Arjuna, try to relate those verses to the movie... you will be amazed! 

Hey Ram! demands multiple viewing to appreciate the amount of hard work and preparation gone into the production. Raja's sound track is just right – you don't even notice it, but it draws you in – especially Aparna's theme and the way the lavani marathi folk number turns into a semi-western classical piece. Raja captures the mood of the film without resorting to heroics. Excellent, restrained effort from Raja.

Over the years, Tamil cinema has continually numbed its critics and audience to blindly accept the usual and the predictable, all in the name of art. So much, that people are yet to learn the difference between 'good' & 'bad' cinema. Hey Ram! enters the scene as an art form forcing the masses and the critics to feel, to think deeply, and to question almost everything that we have accepted as the 'truth' for so long.

Having said that, I have had this question ever since I saw the movie. Naseeruddin shah, utters "Hey Ram!" as Gandhi's last words. What if thats not what actually Gandhi said. What if he had said "Ya Allah!"..What if Gotse was a non-Hindu? Would these have changed the history or our perspective? Unfortunately, the answers to these questions will continue to elude us for a long time to come.

Be glad if you are able to appreciate this masterpiece!

[I have been waiting to pour down my feelings towards Hey Ram. All these thoughts/feelings were digged from memory. One more watch of Hey Ram might give me one more sleepless night and a long post for you guys to read :).. So I guess I'll stop here.]

..will be continued... iMovies - 2...

Wednesday, February 15, 2012

Best Tamil Romantic movies.. Feb 14, 2012

Have you ever snuck into your blanket with a bowl of popcorn, a box of tissues and a bunch of your favourite romantic movies? Have you ever cried your heart out over a broken love story? And most importantly – Have you ever wished your life was a movie where you knew that no matter what happens, there will always be a happily ever after?

Well, I have. And this Valentine’s Day I intend to do justice to those good movies, when love is still in the air.

But how long are we going to cling on to When Harry met Sallys, The Notebooks,Roman holidays and Forrest Gumps? Aren't we good enough to make nice romance movies, just Indian, in Tamil? 

When I thought about it, I just ended up with very few good Tamil movies which passes (in my own judgement) as romantic ones, which do not take the matter too seriously (eg: Gunaa). Many are overly melodramatic (Athu oru kanaa kaalam, Kaadal), overly red-ink-kakking (Vazhve maayam, Vasantha Maligai - see vas.maligai link) ones. Instead of feeling good about it, I usually end up being confused thinking about these movies. 

I just don't know people can take something like this seriously: "Nee whisky-a thaana kudikka vendam nu solliruka? Veshaththa illayemmaaa!" 

So I thought of polling it out with you guys. I have made a list of 20 movies which passed my threshold of good romantic (love) movies. Please poll for the Best Romance in Tamil Cinema for the sake of Tamil Cinema and me!

You can choose top three from the list and can also add your own choice, if you felt that I have missed something here.

And one more poll to choose the Best worst Tamil romantic movie. You have only one choice here.

Happy Valentine's day folks!

Tuesday, February 14, 2012

காதலிலே ரெண்டு வகை! (சைவம், அசைவம் அல்ல!)


பிப்ரவரி 14ஐ உலகமே காதலர் தினமாகக் கொண்டாடும்போது, ஆஸ்திரேலியாவில் அதை நூலக தினமாகக் கொண்டாட விரும்புகிறார்கள். நூலக நேசர்கள் ஏறக்குறைய காதலர்கள் போலத்தான்... நூலகத்தைப் பார்த்துவிட்டால் சோறு, தண்ணீர் வேண்டாம்! இவர்கள், காதலர்கள் இரண்டு தரப்பினருக்கும் சேர்த்து பிப்ரவரி 14ஐ 'நூலகத்தில் காதல் செய்வோர்' தினமாகக் கருதலாம் என்று தோன்றுகிறது. 'உலகமே காதலரைக் காதலிக்கிறது' என்கிறார் ஷேக்ஸ்பியர். மற்ற வீட்டுக் காதலர்களையும் திரைப்படக் காதலர்களையும் நாம் நேசிக்கையில், அதே காதல் நம் வீட்டுக்குள் கால் வைத்துவிட்டால் விரட்டாத பெற்றோரே இல்லை. இதற்குக் காரணம், பிள்ளைகளின் மேல் அதிக எதிர்பார்ப்பும், அவரவர் தவறவிட்ட சந்தர்ப்பங்களும்தான் என்பது, யோசித்தால் புரியும்.

காதல் பற்றி என் நண்பர் ஒருவர் பி.ஹெச்டி. அளவுக்கு ஆராய்ச்சி செய்து, புத்தகமே எழுதியிருக்கிறார். 'ஆதலினால் காதல் செய்வீர்' என்று நான் ஒரு நாவலுக்குத் தலைப்புக் கொடுப்பதற்கு முன்பே, அதே தலைப்பில் புத்தகம் எழுதிவிட்டார். காதல் எப்படி நம் உலகத்துக்கு அவசியமானது, இனவிருத்திக்கும் முக்கியமாக இன வேறுபாட்டுக்கும் அவசியமானது என்பதை ஆராய்ந்து எழுதியிருந்தார். சிவப்பான பெண்கள் கறுப்பான ஆண்களை விரும்புவதும், கட்டுப்பாடு உள்ள குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வேற்று சாதியிலோ மதத்திலோ காதல் செய்வதையும் மனித இனத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியின் ஓர் அங்கமாகக் குறிப்பிட்டு இருந்தார். இயற்கை மேம்பாட்டை, மாறுதலை நாடுவதன் அறிகுறி என்று அற்புதமாக எழுதியிருந்தார். அவரது மகள்தான் ஆராய்ச்சிக் குறிப்புகளைப் படி யெடுத்து, புத்தகமாக அச்சடிக்க ஃபாரம் ஃபாரமாக புரூஃப் திருத்திக் கொடுத்து வந்தாள்.
ஒரு நாள் அந்த மகள், 'அன்புள்ள அப்பா, நான் செந்திலை மணந்துகொண்டுவிட்டேன். ஆசீர்வதியுங்கள்' என்று கடிதம் எழுதி, பெங்களூருவிலிருந்து போட்டோ அனுப்பியிருந்தாள். 

ஒரே மகள்! செந்தில், அச்சாபீஸில் எடுபிடி வேலை செய்து வந்த இளைஞன். காதலுக்குச் சாதி இல்லை. இப்போது பேராசிரியர், காதல் பற்றிப் புத்தகங்கள் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டார். சுய முன்னேற்றப் புத்தகங்கள் எழுதி வருகிறார். 'உன்னை நீ அறிந்துகொள்!', 'செயல்படு... சிறைப்படாதே!' போன்ற டைட்டில்களில் இந்தப் புத்தகங்கள் குறுகிய காலத்தில் நான்கைந்து பதிப்புகள் கண்டிருக்கின்றன.

என் அனுபவத்தில், இத்தனை வருஷங்களில் காதலுக்கு இரண்டு உதாரணங்கள் பார்த்திருக்கிறேன். என்னுடன் எம்.ஐ.டியில் படித்த சக மாணவன் அழகாக இருப்பான்; படிப்பு வராது. நல்ல கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரன். பரீட்சையில் அநியாயத்துக்குக் காப்பி அடிப்பான். என்னுடன் பரீட்சை சமயத்தில் குரூப் ஸ்டடிக்கு வந்து முக்கியமான கேள்விகளுக்கு பிட் எழுதிக் கொள்வான். தனக்கு வந்த காதல் கடிதங்களையெல்லாம் என்னிடம் காட்டுவான். அவன் வசித்து வந்தது ஒரு முன்னறையில். அந்த வீட்டில் இருந்த ஒரு பெண், அவனது அறையின் ஜன்னலோரத்தில் தினம் காதல் கடிதம் வைத்துவிட்டுச் செல்லும். ரொம்ப அந்தரங்கமாக, பெயர் போடாமல் எழுதியிருக்கும். அந்தக் கடிதங்களையெல்லாம் அவன் கேலி செய்வான். எங்களிடம் இரைந்து படித்துக் காட்டுவான். 'அந்தப் பெண்ணை என்னடா செய்யப் போகிறாய்?' என்ற கேட்டபோது, 'கழட்டிவிட வேண்டியதுதான்' என்றான் அலட்சியமாக! 'துரோகி, பாதகா' என்று திட்டினால், 'நீ வேற! எனக்கு முன்னாடி இந்த ரூம்ல இருந்தவனுக்கும், இவ இதே மாதிரி கடிதம் எழுதியிருக்கா. வேற வேலையில்லை இவளுக்கு!' என்றான். இது ஒரு வகை கழற்றிவிடப்பட்ட காதல்.

மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில், விமான போக்குவரத்துக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்தபோது, எனக்குக் கல்யாணமாகியிருக்கவில்லை. என்னுடன் டியூட்டியில், கம்யூனிகேஷன் ஆபீஸராக இருந்தவர் ஓர் ஆங்கிலோ இந்தியர். அவர் பெயர் ஹார்ட்லஸ். இருவரும் நைட் டியூட்டி பார்ப்போம். என்னைவிட வயதில் மூத்தவர். செம்பட்டைத் தலையும், பச்சைக் கண்களும், அழகான கையெழுத்துமாக, ராத்திரி டியூட்டியில் தூங்கவே மாட்டார். 'சின்னப் பையன், புதிதாகச் சேர்ந்திருக்கிறான்' என்று என் மேல் வாத்சல்யம் காட்டினார். தான் ஏன் கல்யாணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்று ஒரு நாள் சொன்னார். அவர் காதலித்த பெண் திருமணம் வரை, கிட்டத்தட்ட சர்ச் வாசல் வரை வந்துவிட்டு, கடைசி நிமிஷத்தில் திடீர் என்று மனம் மாறி, ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து வந்த ஒருவனைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டு, அந்தத் தேசத்துக்குப் பறந்து போய்விட்டாளாம். அதனால், ஹார்ட்லஸ் கல்யாணமே செய்துகொள்ளவில்லை. அந்தப் பெண் ஆஸ்திரேலியாவில் செட்டில் ஆகி, நாலைந்து பிள்ளைகள் பெற்றுக்கொண்டு, கணவனை இழந்து திரும்ப பல்லாவரம் வந்துவிட்டாள். ஹார்ட்லஸ் தன் ஐம்பத்து நாலாவது வயதில் அவளைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டு, மற்றவனுக்கு அவள் பெற்ற பிள்ளைகளைத் தன் பிள்ளைகள் போலப் பாவித்து, அவர்களின் காலேஜ் அட்மிஷனுக்காக அலைந்துகொண்டு இருந்தார்.

காதலித்துவிட்டுக் காணாமல் போய்விடுபவர்களும் உண்டு; கடைசி வரையில் மறக்காமல் காத்திருப்பவர்களும் உண்டு!

* ஆனந்த விகடன் 13-02-08

Wednesday, February 8, 2012

இப்படியும் சில மனிதர்கள்


ஏழாம் செமஸ்டர் விடுமுறைக்கு எனது மாமா(க்கள்)/சித்தி வீட்டிற்கு சென்றிருந்தேன். எனது தம்பி/தங்கைகளுக்கு மிட் டெர்ம் பரீட்சை நடப்பதால், பொழுது போகாமல் நான்கு நாட்களில் கிளம்ப முடிவு செய்தேன். வைகை. தட்க்கலில் பயணச்சீட்டு வாங்கி நாளை புறப்பட ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருக்கிரேன்.


"பயணிகள்-கவனத்திற்கு-வண்டி-எண்- ஒன்று-இரண்டு-ஆறு-மூன்று-ஐந்து-இரண்டாம்-பிளாட்பாரத்தில்-இருந்து-இன்னும்-சிறிது-நேரத்தில்-புறப்பட-இருக்கிறது"

ஒலி பெருக்கிப்பெண்ணின் வெட்டிய தமிழ், மனிதன் எவ்வளவு இயல்பாக இயந்திரத்தனத்திர்க்கு பழகிவிட்டான் என்று நினைவுப்படுத்தியது.

ஒரு நாள் பொழுதை கழிக்க, ஒரு லிம்கா - 500 எம்.எல்., புதிதாய் வாங்கிய புத்தகம் - 'கடவுள்' - சுஜாதா,  ஐ-பாட், மற்றும் இளையராஜாவை நம்பி இருந்தேன்.

S3 கோச்சில் நான் கொண்டு வந்திருந்த பெரிய்ய்ய பையை ["எதுக்கும் இருக்கட்டும், மழை கிழை வந்தா மாத்து துணி வேண்டாமா?" என்று அம்மா வைத்துவிட்ட துணி உபயோகப்படாமல் இடத்தை அடித்துக்கொண்டிருந்தது] நுழைக்க சிரமமாக இருந்தது. ஒருவழியாக 43 வந்தடைந்தேன். ஜன்னல் சீட். புழுக்கம் கம்மி. இயற்பியல் விதிகளுக்கு நன்றி. 

மணி: 12:45pm.. ரயில் கிளம்பியது.

என் ஜன்னலோர பிரபஞ்சம் என்னை சூழ்ந்துகொண்டது.

ஸ்ரீனிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன் 

Bloody hell! What am I supposed to do in THIS compartment? இவனுங்கள நம்பவே கூடாது. ஏ.சி ல புக் பண்ண சொன்னா,செகண்ட் கிளாஸ்ல புக் பண்ணிருக்கான். பார்வதி, உனக்கு ஏன் சிக்குன்குனியா வர வேண்டும்? நான் எப்படி அர்ச்சனாவை [வயது - ஒன்று] ஒரு நாள் பூரா சமாளிக்க போகிறேன்? இந்த க்ளையன்ட் மதுரைல ஏன் இருக்கான்? என் கம்பெனி ஆட்கள் என்னை ஏன் அனுப்பனும்? இந்நேரம் பாத்து உன் அம்மா அப்பா ஏன் யு.எஸ்.ஸில் இருக்க வேண்டும்? ச்ச!

லேப்டாப் - இருக்கிறது
டிக்கட் - இருக்கிறது
செல் போன் - இருக்கிறது
லுக்கேஜ் - இருக்கிறது
டாக்குமெண்ட்ஸ் - இருக்கிறது 
குழந்தை - இருக்கிறது

ஒரே ஒரு பகல். என் இனிய அர்ச்சனா, உறங்கிவிடு.

என் இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தேன்.ஜன்னலோரம். எதிரே ஒரு வாலிபன் எதோ புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தான். தமிழ் புத்தகம். அட!

அர்ச்சனாவை அவளுக்கென்று வாங்கிய இருக்கையில் [வேறு வழி?], அவள் அம்மாவின் சில்க் புடவை விரித்து படுக்கச்செய்தேன். ட்ரெயின் புறப்பட்டு விட்டது. இணையத்தில் என்னை இணைத்துக்கொண்டேன்.


மிக சுவாரஸ்யமாய் ஆரம்பிக்கிறது - கடவுள். சற்று நிமிர்ந்து என் சக பயணிகளை ஒரு நோட்டமிட்டேன். எனக்கெதிரே, லேப்டாப்பில் உலகம் தேடும் மனிதர். அருகில் அவர் குழந்தை [என்று நினைக்கிறேன்]. எனதருகில் ஒரு இளைஞர் தூக்கத்தின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்தார். பக்கவாட்டு இருக்கையில் குறுக்காக ஒரு இளம் ஜோடி. அப்போதுதான் திருமணம் ஆகி இருக்க வேண்டும். காதல் திருமணம். பாசாங்குகள் இல்லை. கொஞ்சம் எட்டிப்பர்தேன். பல முகங்கள். சில பின்னல்கள். சில சொட்டைகள். அதில் அற்ப மயிர்கள்.

காதில் "தில்லுபரு ஜானே.." என்று மனோ காதலித்துகொண்டிருந்தார். மீண்டும் 'கடவுளில்' மூழ்கினேன்.

அந்த ஜோடி:

[ நீண்ட மௌனம்..]

"சுரேஷ், என்னை நீ ஒழுங்கா பாத்துப்பேல்ல?"

"ம்ம்ம்ம்.. வேற வழி?"

"விளையாடதடா..எனக்கென்னாவோ பயம்மா இருக்கு. என்னதான் அப்பா அம்மா ஒத்துக்கிட்டாலும்..."


தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள். கண்களினோரம், வரட்டுமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த கண்ணீர், "ரமா.. ஐ லவ் யூ.. உன்ன விட்டு எங்க போயிட போறேன்?" என்று சுரேஷ் சொன்னவுடன், வந்துவிட்டது...

மீண்டும் மௌனாலோகம்..

அருகில் தூக்கதிதின் விளிம்பில் இருந்த இளைஞர்:

தூங்கிவிட்டார். அவ்வப்போது பரத்தின் மீது சரிந்து கொண்டு..

ஸ்ரீநிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன்.

ஐ டோன்ட் வான்ட் டு நோட்டிஸ் தீஸ்...பட்... கண்ணு முன்னால நடக்குது..தட் பெல்லோ இஸ் ஸ்லீப்பிங் ஆன் திஸ் கைஸ் ஷோல்டர்... மெட்ராஸ் ஜனங்களுக்கு மானர்ஸ் சொல்லி தரணுமா? இப்படி இருந்தா எப்டி உருப்படுவோம்? பர்சனல் ஸ்பேஸ் இலாம எப்படி பப்ளிக்ல இருக்க முடியும்? இட்ஸ் அன் ஈசி! சொல்லி விடலாமா? என்னால் சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா?


"ரம்..பம்..பம்.. ஆரம்பம்..."

"சார்..எக்ஸ்க்யுஸ் மீ!"

 "ஏழு எட்டு நாட்களாச்சு கண்ணே.."

அவன் கண் முன்னே கை அசைத்து அழைத்தேன்.

"சாரி சார்.. பாட்டு கேட்டுட்டு இருந்தேன்.நீங்க கூப்பிட்டது கேக்கல." என்றான்.

"இட்ஸ் ஓகே... அது வந்து.."

"எஸ்.. சொல்லுங்க.."

"உங்க பக்கத்துல இருக்கறவர்..உங்க மேல வந்து வந்து விழறார். நீங்க சொல்லலாமே. இட்ஸ் மேக்கிங் மீ அன் ஈசி.."

"என்ன சார் நீங்க.. எதோ அசதியா துங்கறார். பாவம் தூங்கட்டுமே"

"இல்லை சார்.. அவன் உங்க மேல மேல வந்து விழறான். அவன் பாக்கவும் அவ்ளோ சரியான ஆசாமியா தெரியலை. நீங்க அவன் விழ விழ தள்ளி விட்டுட்டு இருக்கீங்க.. இந்த காலத்து ஜனங்கள நம்ப முடியாது சார்... ஹி இஸ் டிஸ்டர்பிங் யூ. ரைட்?"


"சார்.நீங்க இவன மாதிரி ஆட்களை ஒன்னுமே பண்ணாம விடரதுனாலதான் இந்தியா இன்னும் முன்னேறாம இருக்கு. தவறுகள் நடக்குது. நாம இவனை சகிச்சுட்டே இருந்தோம்னா, இது மாதிரி உதவாக்கரைகள் அதிகரிச்சுட்டே இருப்பாங்க! தே ஆர் ஸ்கம்!"


"சார். என்ன இப்படி பேசறிங்க?! அவர் உங்களுக்கு என்ன பண்ணார்? சாயறது என் மேல. நானே ஒன்னும் சொல்லல. நீங்க ஏன் உணர்ச்சிவச படறிங்க? எனக்கு அவரோட அசதி பெரிசா தெரியது. உங்களுக்கு ஏன் அது தெரியலை? விடுங்க சார் பாவம்" 

பக்கத்து இருக்கை நண்பர் மீண்டும் பரத்தின் மேல் விழுந்தார். இந்த முறை அவன் ஒதுக்கி விட வில்லை.

ஸ்ரீநிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன்:

என்னடா இது. ச்ச! இட்ஸ் எம்பாரசிங்! இவனிடத்தில் நாற்றம் வந்தால் என்ன வராவிட்டால் என்ன? அவன் எக்கேடும் கேட்டு போகட்டும். வை டூ ஐ பாதர்.காஷ்! ஐ நீட் எ ஸ்மோக் டெஸ்பரேட்லி. 

விருட்டென்று எழுந்து கதவோரம் சென்று தனது மால்போரோவை  [இறக்குமதி] நெஞ்சில் பரவ விட்டான். அர்ச்சனா தனியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த ஜோடி:

"ரமா நீ எவ்வளவு அழகா இருக்க தெரியுமா?"


அவள் காதில் ஏதோ குசுகுசுத்தான். வெட்கி, அவன் கைகளை கவ்விக்கொண்டாள். இன்னும் நெருக்கமாய் அமர்ந்துகொண்டார்கள்.

பக்கத்து இருக்கை இளைஞர்:

தன்னால் இருவர் அடித்துகொள்கிறார்கள் என்று தெரியாமல் பரத்தின் தோள்களில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்.


மனுஷங்க ஏன் இப்படி இருக்காங்க? ஒருவன் பார்க்க நன்றாக இல்லை என்றால், அவனை உடனே ஏன் எடை போடுகிறார்கள்? அவனுக்கும் ஆசைகள், உணர்வு, குடும்பம், வேலை, கடன் எல்லாம் இருக்கத்தானே செய்கிறது? இவர்களுக்கு தெரிந்து இப்படி நடக்கிறார்களா இல்லை இவர்கள் இருப்பிலேயே ஏதும் கோளாறு இருக்கிறதா? ஐ.டி ஜனங்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்களோ?

வெளியே புயல் அடிக்கும்போது கான்க்ரீட் வீட்டில் இருப்பவனுக்கு கூரைகள் பிய்த்து எறியப்படுவது எப்படித்தெரியும்? எப்படி புரிய வைப்பேன் நான்? ஒரு வேளை என் மீது தான் கோளாறா? மனுஷ.... 'க்ரீஈஈஈச்'...

இவனது எண்ண ஓட்டத்திற்கும் சேர்த்து பிரேக் போட்டது ரயில். 

பட்டுச்சேலை, இருக்கையின் வள வளப்பில் வழுக்கி, அர்ச்சனா கீழே விழுந்... அதற்குள் பரத் அவளை பிடித்துவிட்டான்.

கண் விழித்த குழந்தை, "ஓஒ..ஓஒ.." என்று அழத்துவங்கியது.

ஸ்ரீனிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன்:

அர்ச்சனாவா அது? என்ன ஆனது? இருக்கைக்கு விரைந்தான். பரத், அழும் குழந்தையை ஏந்தியிருந்தான்.

"சேலை வழுக்கிடுச்சு சார். விழறதுக்குள்ள புடிச்சுட்டேன். ஆனா அழ ஆரம்பிச்சுட்டான்."

"ஆரம்பிச்சுட்டா", என்று சரி செய்தேன்.

"ஓ.." என்று கொஞ்சம் வழிந்தான்.

என்னடா இது எழவாப்போச்சு. இவள் அழுகையை எப்படி சரி செய்வேன்?

"ஓஓ...ஊஉ...ம்ம்மம்பா...." என்று அர்ச்சனா அலறினாள். 

என்ன செய்ய வேண்டும் நான்? அழுகையை எப்படி நிறுத்த வேண்டும்? பார்வதீ... எவ்வளவு நாளா வேண்டுதல் இதுக்கு? டாம்! இந்த கம்பார்ட்மென்ட்டில் இருக்கும் அனைவரும் என்னையே பார்க்கிறார்கள். தி வொர்ஸ்ட் டே ஆப் மை லைப்! அர்ச்சனா அழுவதை நிறுத்து.

என்னவோ செய்தான் ஸ்ரீ. குரங்கு மாதிரி முகம் வைத்து காண்பித்தான். வினோதமாக சத்தம் செய்தான். அர்ச்சனா எதற்கும் மடியவில்லை.

"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ.. மிஸ்டர்.."


"பரத், இந்த பையில் ஒரு பால் புட்டி இருக்கும்.. எடுத்துத் தருவீர்களா?"


ரயில் மீண்டும் கிழம்பியது.


"சார்.. அவசரப்படாதிங்க. அம்மாக்களைத்தவிர நமக்கெல்லாம் கொஞ்சம் கஷ்டமான காரியம் தான்." என்று புன்னகைத்தேன்.

நான் சொன்னது அவருக்கு பிடிக்கவில்லை.

அப்போது திடீரென்று ஒரு குரல்..

 "அம்மம்மா...தம்பி என்று நம்பி... அவன் உன்னை வளர்த்தான்.."
என்று கணீர் குரலில் பாட்டு கேட்டது. என்னவென்று எட்டிப்பார்த்தேன். கண் பார்வை இல்லாத ஒருவர், கையில் ஜல்..ஜல்.. என்று தான் இதுவரை சேகரித்த சில்லறைகளை தெரிவித்துக்கொண்டு எங்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்.

"தாய் என்றும்..தந்தை என்றும்..."

என்று அவர் பாடப்பாட, அவரது குரல்,  என்னை ஏதோ செய்தது..திடீரெண்டு என்னைச்சுற்றி எல்லாம் இருண்டது. கண் பார்வை மட்டும் இல்லை என்றால் எவ்வளவு கஷ்டம்? நிறம் - தெரியாது. உருவம் - தெரியாது.. தெரிந்த நிறம் - கருமை..மற்றனைத்தும் - வெறுமை.

நான் என் கண்களை மூடினேன். என் முகத்தில் அறைந்த காற்றை கண் பார்வை இல்லாதவர் எப்படி வர்ணிப்பார்? பார்வை இருக்கும் நமக்கே அதை வர்ணிக்கத் தெரியாதே! அழகு? சூரியன்? - தெரியாது. எழுத்துகள்? தெரியாது. ஆண் பெண் வித்தியாசம்? - தெரியாது. அடுத்த அடி எடுத்து வைப்பது பள்ளமா மேடா? தெரியாது. தன் முகம் எப்படி இருக்கும்? தெரியாது? என்ன ஆடை அணிந்து கொண்டிருக்கிறோம்? தெரியாது.

எனக்கு அடிவயிற்றில் சோகம் கவ்வியது. ஒரு வேளை எனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த மனிதருக்கு கண் பார்வை இல்லாமல் இருந்திருந்தால் எங்களுக்குள் நடந்த வாக்குவாதங்கள் இருந்திருக்காது இல்லை?


ஸ்ரீனிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன்::

என்ன செய்ய வேண்டும்? அழுகையை நிறுத்து அர்ச்சனா! நீ வளர்ந்த பிறகு உனக்கு நிறைய பாக்கெட் மணி தருகிறேன். இப்போது தயவுசெய்து நிறுத்து.

 "அம்மம்மா...தம்பி என்று நம்பி... அவன் உன்னை வளர்த்தான்.."

என்ற கணீர் குரலில், அர்ச்சனா திடுக்கிட்டாள்.' என்னதிது? யார் அது? ' என்று திரும்பினேன்.

'ஓ! கடவுளே. இந்தியாவில் இன்னும் ஏன் இவர்கள் இருக்கிறார்கள்? அரசாங்கம் எதாவது செய்யலாமே! நாம் எப்படி முன்னேறுவது? '

என்று நினைத்துகொண்டிருந்த வேளையில் அர்ச்சனா, அழுகையை திடீரென்று நிறுத்தினாள். இன்னும் கண்ணீர் ததும்பிய கண்கள். ஆனால் கண்கள் விரிய எதையோ கவனிக்க தொடங்கினாள். அந்த குரல் அவளது கவனத்தை திசை திருப்புகிறது. அடடா! அவன் பாடுவது இவளது அழுகையை நிறுத்துமோ? பார்வதீ.. நீ இவளை தணிக்க பாடுவாயா என்ன?

அவள் அவனையே உற்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். இவனை வைத்தே இவளை சமாளித்துவிட வேண்டும்.'

அவள் பிஞ்சுக்கைகளை தனது உள்ளங்கையில் வைத்துக்கொண்டு, "அதோ பாரு.. பூ...பூச்சாண்டி மாமா! அழுத புடிச்சு குடுத்துடுவேன். பாரு உன்னை பிடிக்கத்தான் வர்றார். பூ!"

அர்ச்சனா, பாடும் அவரை ஒரு வித வசீகரத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இப்போது அழுகையை முழுதாய் நிறுத்திவிட்டாள். அப்போது அவர் காலில் ஏதோ பட்டு, கொஞ்சம் தடுக்கினார்.

"கே..ங்..கூ..கி.." அர்ச்சனா சிரித்தாள்.

'அட! சிரிக்கிறாளே! அப்பாடா!'

"ஹாய்..பூச்சாண்டி மாமா விழுந்துட்டாரு..பூச்சாண்டி மாமா..ஹாய்.. ஜாலீ.." என்று தனது கைகளைத்தட்டினான். அர்ச்சனா மேலும் சிரித்தாள். அவர் மறுபடி கொஞ்சம் தடுமாற, ஸ்ரீ, மேலும் அர்ச்சனாவை குதூகலித்தான்.


'ஐய்யோ! இது என்ன கொடுமை!?.. எவ்வளவு தவறான வழிகாட்டியை இவள் தந்தையாக பெற்றுரிக்கிறாள் ? நினைக்க நினைக்க பதபதைப்பாக இருக்கிறது. நாளைய தலைமுறைக்கு இவரைப்போல எத்தனை தவறான தந்தைகள்? எத்தனை தவறான தாய்மார்கள்? ஒரு தலைமுறையே இப்படி பார்வையற்றுப் போனால் என்ன ஆவது?

பார்வை இழந்தது அவர் குற்றமா? 

ஏன் சிலருக்கு மற்றவர்கள் படும் அவலங்கள் புரிய மாட்டேன் என்கிறது? கொஞ்சமே கொஞ்சூண்டு பணத்தில் இவ்வளவு அலட்சியத்தை இலவசமாக பெறுகிறார்களா  ? அவருக்கு என்ன தெரியும்? தெரிந்ததெல்லாம் ரயிலின் இரைச்சல், இரண்டு அல்லது மூன்று பாடல்கள், 'சில்லறை இல்லை' குரல்கள், சில்லறை சத்தம். அவ்வளவு தான் அவரது உலகம்.

அவர் கடவுள் - இனிதாய் பேசும் யாரும். நண்பர்கள் - கைகளும், கால்களும்... மனிதர்கள் - அவர்களது குரல்கள்.. எல்லாமே பாதி பாதியாக இருக்கும் அவரை ஏன் இப்படி கேலி செய்து அவர் குழந்தையை சிரிக்க வைக்க வேண்டும்? இவ்வாறான செயல்கள் அந்த  குழந்தைக்கு என்ன அறிவுறுத்தும்? என்ன பண்பு கொடுக்கும்?

யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர் எங்கள் அருகே வந்துவிட்டார். என்னால் இயன்றதை குடுத்தேன். பார்வை அற்றவர்களின் கண்களை பார்த்திருக்கிறீர்களா? பார்த்ததில்லை என்றால், ஒருமுறை பாருங்கள். அது உங்களில் ஏற்ப்படுத்தும் அதிர்வுகளை சொல்ல சொற்களும் சொர்ப்பம்தான்.

என் எதிர் இருக்கைக்காரர் இன்னும் அர்ச்சனாவை குதூகலப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்.

எனக்கு உலகின் மேல் வெறுப்பு வந்தது. மனுஷனை மனுஷனா பாக்க நமக்கு எப்போ தெரியாம போனது? ஏன் இவரைப்போன்றவர்கள் பச்சாதாபத்தை இழக்கிறார்கள்? காரணம்தான் என்ன? சுயநலமா? வளர்ப்பா? attitude? என்ன காரணம்?

அந்த ஜோடி:

"சுரேஷ். என்கிட்டே உனக்கு புடிச்சது என்ன?"


"எல்லாத்துலயும் ரொம்ப புடிச்சது எது?"

"உன் கண்ணு.. அதை பாத்துட்டே செத்துடலாம் ரமா!"

மீண்டும் எங்கேயோ வெறித்துப்பார்த்து காதலிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

பக்கத்து இருக்கை இளைஞர்:


ஸ்ரீனிவாஸ் @ ஸ்ரீனிவாசன்:

அப்பாடா.. இவள் சிரித்து விட்டாள். படுக்க வைத்தால் கொஞ்ச நேரத்தில் தூங்கி விடுவாள். உறங்க வைத்து விட்டு டாக்குமண்டேஷனை முடிக்க வேண்டும். பி.எல். கத்துவான்!


மனிதன் பரிணாம வளர்ச்சியில் மீண்டும் மிருகமாகிறானா?

எனக்கு இந்த அக்கறை அற்ற சமுதாயத்தை பார்க்க விருப்பமில்லை. புத்தகத்தை மூடி வைத்தேன். 

இளையராஜா "அன்பிலாதவரைக்கண்டால், அம்ம! நாம் அஞ்சும் ஆரே!" என்று என் காதில் கசிந்து கொண்டிருந்தார். எனக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். உலகத்தோடும், பக்கத்துக்கு இருக்கை நண்பரோடும், உறங்கச்சென்றேன். பார்வையற்ற நண்பரின் முகம் அவ்வப்போது வந்து போனது.. ரயிலின் 'தடக்..தடக்..'கில் உறங்கிவிட்டேன்.

மணி: 1:20am
மதுரை கிழக்கு ரயில் நிலையம்:

மாரி: டேய் சிலுவை! இன்னிக்கு கலெக்சன் எப்புடி?

சிலுவை: அத்த ஏம்ப்பா கேக்கற! படா பேஜாரா போச்சு! காட்டு கத்து கத்தி பாடினாலும் சில்லறை இல்லைங்கறான்! எனக்கு இந்த குருட்டு வேஷம் போதுமப்பா.. நாளைலேருந்து நான் நொண்டியா போறேன். என்ன சொல்ற?


இப்படியும் சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களை சுமந்து உலகம் இன்னும் சுழலத்தான் செய்கிறது.